15. Kolejne porażki

Moje życie to porażka.
Serio, znowu mam nawrót depresji.
Wczoraj się pocięłam, na nadgarstku. Nieprzemyślane, co? Szczerze mówiąc przestało mi zależeć, żeby to ukryć. Mam wyjebane. Wszystko mnie znowu za bardzo przytłacza. W nocy siedziałam i ryczałam. Dzisiaj rozpłakałam się już nie wiem ile razy. Nawet teraz, jak to piszę, łzy zaczynają mi napływać do oczu. I w sumie nie do końca wiem dlaczego.
O jutra zaczynam mocno dietę. Mam dwa tygodnie, żeby choć trochę schudnąć i jest to dla mnie bardzo ważne. Ana, przepraszam Cię, jestem beznadziejną przyjaciółką.
On dalej się nie odzywa, stan przyjaciół=0.
Allie

14. Jestem jebnięta.

Hejka :)
Wiecie co, zastanawiam się, co jest ze mną nie tak.
Chyba pokłóciłam się z moim najlepszych przyjacielem. Ba, jedynym przyjacielem. Nie wiem, czy to tak dużo, żeby mi zawsze odpisywał na wiadomości? Widocznie tak... Nie umiem teraz do niego napisać, bo jestem na niego mega wkurzona. Nie mam pojęcia, jak to dalej wyjdzie.
Mój były znalazł sobie dziewczynę. Niby nie powinnam być wkurzona, ale to ja od pół roku robię sobie nadzieję na związek z moim kolegą z innego miasta. Widujemy się dość rzadko, ale ostatnimi czasy zbliżyliśmy się znacznie do siebie. Zaczęliśmy częściej ze sobą pisać, ale dalej cały czas wydaje mi się, że nie myśli o mnie zbyt poważnie. I przez ten czas równie mocno marzę, aby nie okazało się to prawdą. Tak, przyznaję, zakochałam się w nim. Jest mi z tym zajebiście źle. Ba, boję się, że znowu moje serce przeżyje atak i pokruszy się na milion kawałków.
Czasami wydaje mi się, że potrzebny mi jest jakiś porządny psychoterapeuta.
Co ja pierdole, potrzebuję psychiatry.
Allie.

13. Załamanie działa na mnie twórczo.

Witajcie! 

Wiem, dawno nie pisałam, a dzisiaj mam dla Was tylko tekst, który wczoraj napisałam. Ostatnimi czasy nie mam ochoty na życie, co dopiero pisanie na blogu.

***

I kurwa żyję w tej pieprzonej niepewności, co on o mnie myśli. Bo jeśli tak naprawdę wcale nie tęskni i ma kogoś już w swoim sercu? Nie znoszę odległości. Chujowe są. Nie wiem, czy on w ogóle myśli o mnie tak, jak ja o nim. I najgorsze jest to, że jedynym sposobem jest się go spytać. Ale nie zrobię tego, nie ma mowy. Bo jeszcze gorsze byłoby to, gdyby okazało się, że jest tak, jak w moich najgorszych obawach...

***

Co o tym sądzicie?

All. 

12. Każdy nowy dzień

Witajcie!
Jako że mam dzisiaj całkiem dobry humor, to (chyba) ten post będzie równie pozytywny. Pogoda nie dopisuje, lecz mam nadzieję, że mimo to wyjdę moim kolegą. Cieszę się, że sam mi to zaproponował, do kiedyś bardzo mi się podobał. Teraz już tylko cieszę się, że mogę spędzić z nim trochę czasu.
Mam dzisiaj nastrój na odchudzanie. Znowu wierzę, że ana może mi pomóc. Na razie liczę tylko skrupulatnie kalorie, a w poniedziałek jadę na obóz. Po powrocie będę codziennie ćwiczyć i zawalczę o swój wygląd.
Mam też nadzieję, że po obozie wrócę chociaż o 1 kg lżejsza...
Wierzę w swoją silną wolę i chcę wytrwać, bardzo tego pragnę...
Trzymajcie za mnie kciuki :*
Allie

11. Boję się...

Boję się.

Cholernie się boję każdego nowego dnia, każdej nowej minuty. Boję się obudzić, wyjść z domu. Ale najbardziej to boję się do niego wrócić. 

Chciałabym zostać gdzieś daleko, bez potrzeby powrotu. Dlatego kocham podróże. Wyrywam się z domu i choć przez chwilę jestem szczęśliwa. Nie wiem, czy kiedyś będę z chęcią wracać do domu. 

Zawsze, jak wracam z jakiejś wycieczki albo nocowania u koleżanek, płaczę. Bo wiem, że gdzieś indziej jest o wiele lepiej. Ba, ja tam czuje się spokojna, nie boję się o każdy oddech. 

Teraz całą moją duszę napawa strach. Nigdy nie chciałam tak żyć, sytuacja mnie do tego zmusiła.

Może powinnam czasem stanąć naprzeciw lękom?

Myślę tak czasami, lecz wtedy wszystko idzie jeszcze gorzej. Nie warto walczyć o marzenia i szczęście. Nie warto się starać. I tak zawsze wychodzi się na tym źle. 

Teraz boję się, kiedy on wróci do domu. Siedzę w ciemnościach i piszę tego posta. I płaczę. 

Bo bardzo się boję.

10. Przyjaźń? Zaufanie? A co to takiego?

Wiecie co? Jednak niektórzy ludzie to po prostu szmaty.
Myślałam, że jednak jesteśmy przyjaciółkami. Kurwa, jak bardzo się pomyliłam. Tak perfidnie mnie olać. Jeszcze dla takich szmat.
Moja przyjaciółka rok temu się wyprowadziła. Przyjechała i miałyśmy się dzisiaj spotkać. Pytałam się jej od rana, ona mówiła, że sobie wszystko ogarnie, potem, że pada. Gdy powiedziałam,że mimo to możemy się spotkać, już nie odpisała. No to mówię sobie "ok, pewnie zaraz odpisze". Siedzę sobie w domu, przeglądam internet, wchodzę na snapchata. I co tam widzę? Że jest aktualnie w tymi dwoma kurwami w restauracji.
Nie spodziewałam się tego po niej. Ryczałam jakieś 15 minut bez przerwy. Zresztą zmarnowałam przez nią cały dzień, bo przeznaczyłam go dla niej. Nie widziałyśmy się rok. Liczyłam, że jednak pamięta, że "jesteśmy" przyjaciółkami.
Mega się zawiodłam.
Coraz bardziej nie ufam ludziom.
Nie przywiązuj się, nie kochaj, pierdol ich wszystkich.
Allie :))

9. Nienawiść

Nienawidzę go. Czemu codziennie muszę znosić takie sytuacje? Nie znoszę ich. Mam dość. Moja psychika powoli siada. Ba, ona już leży. Jest zajebiście. Nie potrafię znieść już przebywania z nim w jednym pomieszczeniu, a wieczory to codzienny koszmar. Nienawidzę mojego życia, a jest to spowodowanie jego zachowaniem.
On będzie miał mnie kiedyś na sumieniu. Bo kiedyś sobie kompletnie nie dam rady. A czuję, że jeżeli dostanę coś ostrego w ręce, to nie będzie za fajnie. To wszystko jest zbyt trudne. Ja naprawdę ostatnio staram się cieszyć życiem, ale w takich momentach nie wiem, po co. Widocznie jak jest dobrze to znaczy, że zaraz coś się spierdoli.

A obiecałam mojemu najlepszemu przyjacielowi, że już nie będę robić sobie krzywdy, ale chuj, i tak już mu kłamię, bo mam świeże rany, na szczęście zanim się z nim zobaczę, to się zagoją. Blizny zostaną, no ale cóż. Lubię blizny. 

On je kiedyś zobaczy, a ja mu powiem, że to przez niego, że to właśnie on zniszczył mi życie.

Dziękuje, tato.

8. Gruba świnia ze mnie

Hej.
Wczorajszy dzień był zły, bardzo zły. Nie poszłam biegać. Sama nie wiem, dlaczego. Za dużo zjadłam, o wiele za dużo. Dlaczego, przecież chcę być motylkiem...
Tak bardzo pragnę poczuć się koścista, żeby ludzie patrzyli się na mnie i pytali, czy wszystko w porządku. Chcę wzbudzić ich strach, słyszeć ich myśli: "o matko, jak ona jest chuda, pewnie jest chora". Tak, właśnie to chcę usłyszeć.
Zaraz pójdę na rower, a wieczorem biegam. Na razie zjadłam tylko lekkie śniadanie i piję wodę. Muszę trochę oczyścić mój tłusty organizm. Zaczynam czuć smak wody, jest taka pyszna, a co najważniejsze, nie ma kalorii.
Najbardziej mi zależy, żeby on to zobaczył. Widzimy się najwcześniej pod koniec sierpnia i chcę, aby mnie nie poznał. Żeby się zdziwił i mówił: "co się stało, A.?". Tak, właśnie to chciałabym osiągnąć.
Dlatego muszę walczyć ze sobą, ćwiczyć i nie jeść. To najlepsza i najskuteczniejsza droga do sukcesu. Być pro-ana to początek walki.
Wygram ją.
Allie

7. Bieganie

Witajcie!
Chwilkę mnie tu nie było, prawie tydzień, niestety był on bardzo zabiegany. Od poniedziałku byłam u koleżanki, a już w czwartek jechałam na wakacje z rodzicami. Nie miałam też jakoś specjalnie nastroju. Jednak dzisiaj zebrałam siły i usiadłam przed laptopem, aby napisać do Was trochę słów.
W sumie sama nie wiem, czy ktoś w ogóle to czyta, no ale cóż. Proszę Was, zostawcie choćby od czasu do czasu jakiś komentarz, fajnie byłoby wiedzieć, czy komuś podoba się moje pisanie :)
Mogę się pochwalić, że od trzech dni chodzę wieczorem biegać. Ogólnie cała trasa ma 2,8km, ale biegnę jakieś 2,5km. Pozostałe 300m idę, ponieważ nie mam jak ich
przebiec. Mimo to jestem trochę z siebie dumna, bo jak w pierwszy dzień musiałam się często zatrzymywać, w drugi robiłam dwa krótkie postoje, to dzisiaj przebiegłam cały dystans beż żadnych przerw. Oczywiście, trudności były, zakwasy też są, ale mimo to jestem z siebie zadowolona. Ana też jest.
Postanowiłam sobie, że do 28 sierpnia będę ważyć 52kg. Wolałabym o wiele mniej, ale to jest takie minimum, które ma być. Jestem mega ciekawa, jakie będą efekty, gdy wrócę z wakacji, bo bardzo pilnuje się ze wszystkim, no i biegam. Trzymajcie za mnie kciuki, bo liczę na duże efekty.
Nie wiem, czy mam jeszcze coś do pisania. Mogę napisać, że tak troszeczkę nienawidzę swojego życia, tak troszeczkę bardzo. Ale radzę sobie, żyję. Ale gdy schudnę już tak, jak chcę, to może nawet zacznę się tolerować. Dlatego kibicujcie mi.
Dobranoc.

6.

Witajcie.
Dzień dzisiaj rozpoczął się całkiem nieźle. Szczerze mówiąc, rano było całkiem fajnie. Niestety później poczułam się o wiele gorzej z powodu kontuzji. Potem znów było supcio, a na końcu totalna załamka.
Miałam dzisiaj zawody. Gdyby nie to, że nie miałam niczego przy sobie, to bym się pocięła. Zamiast tego rozdrapałam stare rany.
Życie jest tak bardzo niesprawiedliwe. Żyję moim sportem, to moje całe życie i połowę życia go uprawiam. Mimo to nic nie dostaję za swoją ciężką pracę. Marzę o wielu rzeczach i wyjazdach, obozach. Ciężko na to pracuję i nie zwalniam tempa. Nawet kontuzje i urazy nie przeszkadzają mi w treningach. Innymi słowy mówiąc, jest to całe moje życie. I tak na to, na co o co ja walczę, dostają osoby, którym się to nawet nie należy. Ba, jest im to kompletnie obojętne, czy będą gdzieś, czy nie. Dlaczego tak się dzieje? Bo liczy się wiek, a nie umiejętności i poświęcenie.
Zrezygnowałam dla sportu z zajęć z gitary i baletu, straciłam przyjaźnie i znajomych. Szczerze mówiąc czasami wątpię w to, czy jest jakiś sens w tym wszystkim. Niestety, za bardzo to kocham.
Ale za każdym razem przekonuję się jednak, że są ludzie, którym na mnie zależy. Dostałam dzisiaj totalny opierdol za taką błahą rzecz, rozryczałam się jak dawno nie ryczałam. Moja koleżanka okazała się prawdziwym skarbem, przytulała i uspokajała mnie, aż przestałam. Wiem, że zawsze mogę na niej polegać i zawsze będzie mnie wspierać.
Przyjaciele dodają nam siły, która jest potrzebna do codziennej walki z samym sobą.
Wystarczy, pa.
Al

5. Koniec roku szkolnego

Hejo!
Jutro mamy, jak pewnie wiecie, zakończenie roku szkolnego. Niektórzy wyczekują na ten dzień od pierwszego dzwonka, natomiast ja marzyłam o tym, by w ogóle nie nadszedł. Dlaczego? Nie chciałam, aby tegoroczne trzecie klasy odeszły, bo jest tam ktoś, na kim mi zależy. Ktoś, kto jest dla mnie bardzo ważny. Ktoś, w kim się zakochałam. I ogólnie jest super, bo bardzo mi na nim zależy, bo jest idealny pod każdym względem, ale oczywiście ja pewnie go nie interesuję :)
Wakacje też będą dla mnie intensywnym czasem, ponieważ zaczynam intensywne ćwiczenia i odchudzanie. Aktualnie bardzo źle się czuję z moim wyglądem i wagą, ale liczę, że wakacje to zmienią. Będę miała czas dla mojej przyjaciółki Any :) Pewnie niektórzy z was ją znają, ja ostatnio ją trochę zaniedbałam, ale wszystko nadrobię.
Mam taki plan: dużo ćwiczeń-mało jedzenia :)
I wymarzoną wagę: 45 kg <3
Trzymajcie za mnie kciuki :*
Allie

4. Nałóg

Wróciło. Kurwa, wróciło.
Za każdym razem oszukuję się, że to ostatni raz, że więcej tego nie zrobię. Za każdym razem naiwnie w to wierzę. Ale wiecie co? Nigdy tak nie jest. Nigdy nie ma ostatniego razu, to zawsze zwycięża. Nałóg, uzależnienie. W sumie każde uzależnienie to ucieczka: od problemów, wszech otaczającego nas stresu. To takie wyładowanie napięcia, które w sobie trzymamy. Wiecznie zadajemy sobie pytanie: dlaczego? Może powinnam być bardziej zdecydowana? Może nie powinnam się poddawać tak łatwo? Ale czy to cokolwiek daje? Już sama nie wiem. W końcu to nic takiego. Przecież nie robię nikomu krzywdy, tylko sobie :)
Nieprawda. Swoimi nałogami robimy krzywdę też naszym bliskim. Oni się o nas martwią, starają, byśmy byli szczęśliwi. A my co?
To takie samolubne, ale nic nie da się z tym zrobić. Niepijący alkoholik pozostaje nadal jest alkoholikiem, a dziewczynka, która przestała się ciąć, dalej jest tą smutną dziewczynką z bliznami.
Czasami nawet nachodzi mnie myśl, żeby przestać, żeby nie być niewolnikiem żyletki. Ale powraca jedno zasadnicze pytanie: Po co?
I wszystko od nowa się pieprzy.

3. List do K.

Droga K.!

Nie widziałam Cię już tyle czasu i zapowiada się, że nieprędko się zobaczymy. Mimo wszystkich wypowiedzianych przykrości chyba dalej trochę interesuje mnie, co u Ciebie i jak żyjesz. Może nawet trochę za Tobą tęsknie, ale do tego się nie przyznam. 

Wiele złego wydarzyło się między nami ostatnimi czasy. O wiele za dużo. Może nie powinnam zrobić paru rzeczy i powiedzieć paru słów, ale i ty nie jesteś bez winy. W niektórych momentach czułam się jak śmieć, tak mnie traktowałaś. Wieczne obrażanie musiało się kiedyś skończyć. Ty dziwiłaś się mi, że nie chcę spędzać z Tobą czasu, a mi było po prostu przykro. Gdybyś chociaż raz pomyślała trochę o mnie, to zrozumiałabyś. Wypominanie mi braku czasu było zwykłym uciekaniem od swoich przewinień. To nie jest tak, że teraz chcę zrzucić na Ciebie całą winę. Ja tylko stwierdzam fakty. 

Mimo tego wszystkiego chciałabym się pogodzić. Chyba kiedyś mi zależało na tej przyjaźni, więc chyba było warto. Poza ciężko jest mi z tym żyć. 

Może jeszcze kiedyś porozmawiamy, podobno czas leczy rany, no nie?

Al.

2. Koncert Reggae

hai!
Byłam wczoraj na koncercie reggae, konkretnie na Mesajah. Jeszcze bardziej zakochałam się w muzyce reggae <3 Mam podpisaną płytę z dedykacją i autograf^^ Jestem aktualnie taka szczęśliwa, bo jego koncert był na liście moich marzeń. Dzięki mojej kochanej koleżance miałyśmy nawet barierkę, więc super :))
Po koncercie nie wracałam do domu, rano poszłam do szkoły, dopiero po lekcjach byłam w domu. Jeszcze odprowadził mnie mój kolega, w którym kiedyś byłam mega zakochana :) Pomimo tego, że mam do domu jakieś 5 minut, szliśmy jakieś 20 xd Pojeździłam sobie na hulajnodze i było super :)
Ogólnie miałam dość pozytywne dni, sama się temu dziwię. Mimo wszystko mam nadzieję, że utrzyma się to dość długo.
Zaczynam dzisiaj od nowa dietę i ćwiczenia. Ostatnio brakuje mi silnej woli i nie mogę się ogarnąć. Zaczynam od nowa z każdym tygodniem. Trzymajcie za mnie kciuki, żebym tym razem dała radę dłużej, bo bardzo zależy mi na tym :)
Niby muszę jeszcze dzisiaj dużo zrobić, ale nie mam na nic siły i tak siedzę sobie, słuchając reggae. Momentami jeszcze chwytam gitarę i też gram. Czuję się taka wyżuta i zmęczona, nawet nie wiem, czym.
No to chyba tyle, do następnego.
Allie

1. Wprowadzenie

Hej.
Postanowiłam zacząć prowadzić mojego bloga od nowa. Usunęłam wszystkie wcześniejsze posty i zmieniłam nazwę. Może teraz będę umiała prowadzić do jakoś regularnie. Nie powiem Wam, o czym będzie ten blog, bo później i tak się z tego nie wywiązuję.
Mam 14 lat, ważę za dużo, jestem dość niska (158cm), czasami się samookaleczam, mam zaburzenia odżywania, od około 4 klasy podstawówki znam się z Aną. Nasz związek jest dość burzliwy- częste rozstania i powroty- ale kocham ją. Aktualnie jestem też zakochana w pewnym chłopaku, u którego, według mnie, nie mam szans, a moi przyjaciele mówią, że coś z tego będzie.
Mam za sobą ponad roczny związek, przez który zmarnowałam parę znajomości i szans na prawdziwą miłość. Mam też za sobą dwie przyjaźnie, po których inni starali się trzymać mnie przy życiu. Jakimś cudem udało im się to.
Teraz jestem podobno szczęśliwa, ale dalej w sercu czuję pustkę. Wypełniam ją żyletkami, ćwiczeniami, dietami i walką z moim nieidealnym ciałem. Wypełniam ją też sportem, muzyką i tańcem. Lubię nie mieć wolnego czasu, bo nie mam tez wtedy czasu na myślenie o tym wszystkim.
Będę podpisywać się Allie, pasuje?