Cholernie się boję każdego nowego dnia, każdej nowej minuty. Boję się obudzić, wyjść z domu. Ale najbardziej to boję się do niego wrócić.
Chciałabym zostać gdzieś daleko, bez potrzeby powrotu. Dlatego kocham podróże. Wyrywam się z domu i choć przez chwilę jestem szczęśliwa. Nie wiem, czy kiedyś będę z chęcią wracać do domu.
Zawsze, jak wracam z jakiejś wycieczki albo nocowania u koleżanek, płaczę. Bo wiem, że gdzieś indziej jest o wiele lepiej. Ba, ja tam czuje się spokojna, nie boję się o każdy oddech.
Teraz całą moją duszę napawa strach. Nigdy nie chciałam tak żyć, sytuacja mnie do tego zmusiła.
Może powinnam czasem stanąć naprzeciw lękom?
Myślę tak czasami, lecz wtedy wszystko idzie jeszcze gorzej. Nie warto walczyć o marzenia i szczęście. Nie warto się starać. I tak zawsze wychodzi się na tym źle.
Teraz boję się, kiedy on wróci do domu. Siedzę w ciemnościach i piszę tego posta. I płaczę.
Bo bardzo się boję.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz