15. Kolejne porażki

Moje życie to porażka.
Serio, znowu mam nawrót depresji.
Wczoraj się pocięłam, na nadgarstku. Nieprzemyślane, co? Szczerze mówiąc przestało mi zależeć, żeby to ukryć. Mam wyjebane. Wszystko mnie znowu za bardzo przytłacza. W nocy siedziałam i ryczałam. Dzisiaj rozpłakałam się już nie wiem ile razy. Nawet teraz, jak to piszę, łzy zaczynają mi napływać do oczu. I w sumie nie do końca wiem dlaczego.
O jutra zaczynam mocno dietę. Mam dwa tygodnie, żeby choć trochę schudnąć i jest to dla mnie bardzo ważne. Ana, przepraszam Cię, jestem beznadziejną przyjaciółką.
On dalej się nie odzywa, stan przyjaciół=0.
Allie

14. Jestem jebnięta.

Hejka :)
Wiecie co, zastanawiam się, co jest ze mną nie tak.
Chyba pokłóciłam się z moim najlepszych przyjacielem. Ba, jedynym przyjacielem. Nie wiem, czy to tak dużo, żeby mi zawsze odpisywał na wiadomości? Widocznie tak... Nie umiem teraz do niego napisać, bo jestem na niego mega wkurzona. Nie mam pojęcia, jak to dalej wyjdzie.
Mój były znalazł sobie dziewczynę. Niby nie powinnam być wkurzona, ale to ja od pół roku robię sobie nadzieję na związek z moim kolegą z innego miasta. Widujemy się dość rzadko, ale ostatnimi czasy zbliżyliśmy się znacznie do siebie. Zaczęliśmy częściej ze sobą pisać, ale dalej cały czas wydaje mi się, że nie myśli o mnie zbyt poważnie. I przez ten czas równie mocno marzę, aby nie okazało się to prawdą. Tak, przyznaję, zakochałam się w nim. Jest mi z tym zajebiście źle. Ba, boję się, że znowu moje serce przeżyje atak i pokruszy się na milion kawałków.
Czasami wydaje mi się, że potrzebny mi jest jakiś porządny psychoterapeuta.
Co ja pierdole, potrzebuję psychiatry.
Allie.

13. Załamanie działa na mnie twórczo.

Witajcie! 

Wiem, dawno nie pisałam, a dzisiaj mam dla Was tylko tekst, który wczoraj napisałam. Ostatnimi czasy nie mam ochoty na życie, co dopiero pisanie na blogu.

***

I kurwa żyję w tej pieprzonej niepewności, co on o mnie myśli. Bo jeśli tak naprawdę wcale nie tęskni i ma kogoś już w swoim sercu? Nie znoszę odległości. Chujowe są. Nie wiem, czy on w ogóle myśli o mnie tak, jak ja o nim. I najgorsze jest to, że jedynym sposobem jest się go spytać. Ale nie zrobię tego, nie ma mowy. Bo jeszcze gorsze byłoby to, gdyby okazało się, że jest tak, jak w moich najgorszych obawach...

***

Co o tym sądzicie?

All.