23. Nadzieja już umarła

Witajcie.
Doskonale wiem, że nikt nie czyta tego bloga, ale piszę to sama dla siebie. Minął ponad rok od ostatniego posta tutaj, a ja muszę się przyznać, że wszystko wróciło do mnie po raz kolejny. Depresja, stany lękowe i zaburzenia odżywiania muszą lubić chodzić razem ze sobą. Przez tyle czasu myślałam, że już udało mi się to pokonać. Jednak teraz już wiem, że to zawsze wraca i nie mam nic do gadania. Tydzień temu pierwszy raz od prawie 2 lat się pocięłam i wiem, że teraz pójdzie z górki. Obiecywałam sobie, że nigdy już do tego nie dojdzie, ale powróciło do mnie najgorsze uczucie, które robi najwięcej kłopotów- obojętność. Jest mi tak bardzo obojętne, co się ze mną dzieje, że nie widzę problemu w tym.
Najgorsze jest też w tym wszystkim to, że ostatnio przestałam ufać bezgranicznie mojemu najlepszemu przyjacielowi, więc nie widzę teraz osoby, która byłaby w stanie mi pomóc ze mną.
Chociaż w sumie i tak nie wiem, czy przyjęłabym aktualnie jakąkolwiek pomoc.
To, co się dzieje w moim życiu na ten moment to jedna wielka tragikomedia. Wydaje mi się, że demony przeszłości wychyliły się na powierzchnię i za wszelką cenę próbują zniszczyć wszystko, na czym mi kiedykolwiek zależało. Zresztą, wcale im tego nie utrudniam. Nie jestem z tego powodu dumna, ale nie umiem teraz inaczej.

22. Rozczarowanie

Po tak długim czasie wracam.
Moje życie zmieniło się o 180 stopni, w większości na lepsze. Mam nową dziewczynę, która nie zmusza mnie do rzeczy, których nie chcę robić. Zaczęłam w tym roku chodzić do psychologa, żeby poradzić sobie z moją przeszłością. Staram się każdego dnia być lepszym człowiekiem.
A wiecie, co zazwyczaj z tego wychodzi?
Rozczarowanie.
Wielkie, niekończące się rozczarowanie.
Wiecznie rozczarowuję swoim niedojrzałym zachowaniem jedyną osobę, która pomaga mi przejść przez moje uczucia i dać sobie radę ze złymi rzeczami, które mi się przytrafiły. Ciągle nie potrafię być dla niej oparciem, kimś, kogo będzie mogła przytulić w trudnych chwilach. Chociaż staram się, to czuję, że ciągle jest ze mną na tyle nie tak, że nie jestem w stanie zrozumieć, kiedy potrzebuje mnie najbardziej. Jestem wtedy bezużyteczna, jak zepsuta zabawka.
Nie umiem jej pomóc, chociaż jest jedyną osobą, która w jakikolwiek sposób pomaga mi. Nie zasługuję na nią, w ogóle. Jestem jej problemem, choć nie chce tego przyznać.
Przepraszam, znowu.

21. Miłość

Hej.
Dawno mnie tu nie było. Dlaczego? Po prostu wszystko było u mnie dobrze. Jestem w szczęśliwym związku, mam najlepszą dziewczyną na świecie i kocham ją bardzo.
Zatem co ja tutaj robię? Kolejna banalna sprawa- znowu się spierdzieliło. Nie wiem, dlaczego. Po prostu sama nie wiem, co się dzieje. Dosłownie, jestem otumaniona i strasznie boję się o moją dziewczynę. Przez głowę od wczoraj przechodzą mnie straszne myśli, co się stało. Co chwilę ryczę, nawet w szkole rozpłakałam się parokrotnie. Dodatkowo jestem chyba chora, więc nie powinnam jutro iść do szkoły, ale robię to tylko dla niej. Mam nadzieję, że nie stało się nic złego, bo nie wytrzymałabym psychicznie. Z nikim wcześniej nie byłam tak szczęśliwa i nie chciałabym, żeby to uległo zmianie.
Liczę na to, że jutro wszystko się ułoży.
Na razie idę spać,  o ile dam radę zasnąć, bo wczoraj z nerwów miałam problem.
Pa,
Allie

20. twoje szczęście > moje szczęście

Hej.
Ostatnio chyba zaprzyjaźniłam się z pewną dziewczyną. Znałyśmy się od dawna, ale dopiero, gdy zaczęłyśmy jeździć razem na szkolne wycieczki, okazało się, że mamy mnóstwo wspólnego. Przez ostatni miesiąc wydarzyło się dużo między nami i wiem, że zbliżyłyśmy się do siebie. Pomagam jej nawet zagadać do dziewczyny, w której jest zakochana. Namawiam ją, żeby odważyła się do niej napisać i już prawie mi się to udało.
W czym leży problem?
Kocham ją. Podoba mi się już od dawna, ale zaczęłam czuć do niej coś więcej we wrześniu. Ostatnio myślę o niej bez przerwy, ale nie mam nawet z kim się o tym podzielić. Boję się reakcji kogokolwiek. Jej już szczególnie. Spędziłam z nią walentynki i były one najlepsze w moim życiu. Byłyśmy razem w kinie i oglądając film trzymałam głowę na jej ramieniu, pod koniec ona złapała mnie za rękę. Potem wracałyśmy do domu też za rękę. Ale ona chyba myśli, że podobają mi się tylko chłopcy. W sumie to logiczne, bo miałam tylko chłopaków i nigdy nikomu nie mówiłam, że jestem biseksualna. Już wcześniej podobały mi się różne dziewczyny, ale w żadnej się jeszcze nie zakochałam, Dzięki M. wszystko się zmieniło.
Bardzo chciałabym, żeby M. była szczęśliwa i umówiła się z tą koleżanką, ale jeszcze bardziej bym chciała, żeby była szczęśliwa ze mną.
Wy też tak macie, że pragniecie cudzego szczęścia bardziej niż waszego? Ja mam tak zawsze i już sama nie wiem, czy to jest dobre. Chyba na razie zadowolę się przyjaźnią, bo nie powinnam liczyć na cokolwiek innego.
Wasz głupek,
Allie c:

19. Cały ten świat potrzebuje psychologa

Wydaje mi się, że wpadłam w jakiś dół artystyczny z tymi postami. Cały czas są one takie same. Miałam pisać o wszystkich swoich uczuciach, ale coś znowu mi to nie wychodzi. Nie ogarniam, Jezus Maria.

Chciałabym pójść to jakiegoś specjalisty. Nie wiem, czy lepszy byłby terapeuta czy psycholog (a może psychiatra), ale czuję, że potrzebuję pomocy, żeby zrozumieć siebie. 

Myślę, że nie tylko wszystko dookoła wprawiło mnie w taki stan, ale że też ja ogólnie mam coś nie tak z głową. 

Cały czas dowiaduję się złych wieści. Ludzie chyba po prostu lubią ze złymi nowinami przychodzić do mnie. Nie wiem, może to jakaś zależność. 

Zakochałam się. Po raz kolejny w niewłaściwej osobie. Nosz kurwa, moje serce jest jebnięte, ale ja nic na to nie mogę poradzić. Co gorsza, dalej kocham też tego idiotę, który ma mniej dupie. Ale spoko, radzę sobie :)))

Allison

18. Znasz mnie?

Cześć.
Pewnie ci, którzy to czytają (o ile jest ktoś taki) zastanawiają się czasem, jak wyglądam. I właśnie w tym jest problem- nie wyróżniam się niczym. Jestem niską, pyskatą dziewczynką, która dla znajomych emanuje dużą pewnością siebie. Ubieram się zawsze na czarno i słucham mocnej muzyki. Innymi słowy- jestem jak mnóstwo osób w tłumie. O to mi chodzi- takie osoby, jak ja, są wszędzie. Nie jest łatwo odróżnić nas z tłumu, szczególnie, gdy jesteśmy dobrymi aktorami. Zmierzając do meritum- samobójcy są wśród nas. Nigdy nie wiesz, czy osoba, którą poznałeś, nie tnie się lub nie ma depresji. Z doświadczenia wiem, że osoby z problemami z autoagresją są tymi, po których najmniej się tego mogłabym spodziewać.

Właśnie dlatego ocenianie kogokolwiek jest tak złe. Kiedy śmiejesz się z kogoś, że jest gruby nie wiesz, że ta osoba ma zaburzenia odżywiania i każdej nocy samookalecza się z tego powodu. Przecież może. Gdy zaczynasz poniżać kogoś i mówisz mu, że jest nic nie warty, to nie wiesz, czy ta osoba nie ma depresji i jest po próbach samobójczych. W końcu jest to możliwe. 

Patrząc na mnie, pewnie nikt nie zorientowałby się, że mam zaburzenia odżywiania, depresję i problemy z autoagresją. Dlaczego? To proste- to nie są sprawy, którymi się chwalę, ale takie, które chciałabym ukryć jak najgłębiej. Dlatego udaję, że jestem taka pewna siebie, że potrafię poradzić sobie ze swoimi emocjami, ale nie jest tak. Miewam ataki paniki, których nie potrafię sama uspokoić. 

Ludzie myślą, że mnie znają.

Źle myślą. 

Nikt mnie nie zna.

Al.

17. Jak zawsze o tym samym

Witam.
Miałam dzisiaj w sumie całkiem fajny dzień. Rano poszłam z mamą na mini zakupy, a po południu na łyżwy. To zdecydowanie mój drugi ulubiony sport, no a poza tym też jak dużo jeżdżę, to chyba schudnę. Dziś rozcięłam sobie kolano, ale jakoś bardzo nie boli. (9.01)
Wiecie, co bardziej boli? Obojętność. Jego obojętność. To rani bardziej niż cokolwiek innego. Chciałabym, żeby chociaż trochę zrozumiał mnie, jak się czuję. Nienawidzę miłości, nienawidzę stanu zakochania. To chyba trochę dziwne, no ale cóż, widocznie tak musi być. Ale dlaczego ja?
Powoli mam już tego dość. Skoro on mnie ignoruje, to znajdę sobie takiego chłopaka, który będzie się mną interesował. Nawet poznałam już kogoś takiego. Ma podobne zainteresowania, przekonania, słucha podobnej muzyki i, co dla mnie jest istotne, odpisuje mi na wiadomości. Ale nie kocham go.
Kocham cały czas tego samego idiotę, który mnie olewa i doprowadza do płaczu, ale jest w nim coś takiego, że kiedy patrzy mi się prosto w oczy, mam wrażenie, jakbym opływała.
Jeszcze 60 dni :)
Allie