Po tak długim czasie wracam.
Moje życie zmieniło się o 180 stopni, w większości na lepsze. Mam nową dziewczynę, która nie zmusza mnie do rzeczy, których nie chcę robić. Zaczęłam w tym roku chodzić do psychologa, żeby poradzić sobie z moją przeszłością. Staram się każdego dnia być lepszym człowiekiem.
A wiecie, co zazwyczaj z tego wychodzi?
Rozczarowanie.
Wielkie, niekończące się rozczarowanie.
Wiecznie rozczarowuję swoim niedojrzałym zachowaniem jedyną osobę, która pomaga mi przejść przez moje uczucia i dać sobie radę ze złymi rzeczami, które mi się przytrafiły. Ciągle nie potrafię być dla niej oparciem, kimś, kogo będzie mogła przytulić w trudnych chwilach. Chociaż staram się, to czuję, że ciągle jest ze mną na tyle nie tak, że nie jestem w stanie zrozumieć, kiedy potrzebuje mnie najbardziej. Jestem wtedy bezużyteczna, jak zepsuta zabawka.
Nie umiem jej pomóc, chociaż jest jedyną osobą, która w jakikolwiek sposób pomaga mi. Nie zasługuję na nią, w ogóle. Jestem jej problemem, choć nie chce tego przyznać.
Przepraszam, znowu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz