Witajcie.
Doskonale wiem, że nikt nie czyta tego bloga, ale piszę to sama dla siebie. Minął ponad rok od ostatniego posta tutaj, a ja muszę się przyznać, że wszystko wróciło do mnie po raz kolejny. Depresja, stany lękowe i zaburzenia odżywiania muszą lubić chodzić razem ze sobą. Przez tyle czasu myślałam, że już udało mi się to pokonać. Jednak teraz już wiem, że to zawsze wraca i nie mam nic do gadania. Tydzień temu pierwszy raz od prawie 2 lat się pocięłam i wiem, że teraz pójdzie z górki. Obiecywałam sobie, że nigdy już do tego nie dojdzie, ale powróciło do mnie najgorsze uczucie, które robi najwięcej kłopotów- obojętność. Jest mi tak bardzo obojętne, co się ze mną dzieje, że nie widzę problemu w tym.
Najgorsze jest też w tym wszystkim to, że ostatnio przestałam ufać bezgranicznie mojemu najlepszemu przyjacielowi, więc nie widzę teraz osoby, która byłaby w stanie mi pomóc ze mną.
Chociaż w sumie i tak nie wiem, czy przyjęłabym aktualnie jakąkolwiek pomoc.
To, co się dzieje w moim życiu na ten moment to jedna wielka tragikomedia. Wydaje mi się, że demony przeszłości wychyliły się na powierzchnię i za wszelką cenę próbują zniszczyć wszystko, na czym mi kiedykolwiek zależało. Zresztą, wcale im tego nie utrudniam. Nie jestem z tego powodu dumna, ale nie umiem teraz inaczej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz