Ostatnio chyba zaprzyjaźniłam się z pewną dziewczyną. Znałyśmy się od dawna, ale dopiero, gdy zaczęłyśmy jeździć razem na szkolne wycieczki, okazało się, że mamy mnóstwo wspólnego. Przez ostatni miesiąc wydarzyło się dużo między nami i wiem, że zbliżyłyśmy się do siebie. Pomagam jej nawet zagadać do dziewczyny, w której jest zakochana. Namawiam ją, żeby odważyła się do niej napisać i już prawie mi się to udało.
W czym leży problem?
Kocham ją. Podoba mi się już od dawna, ale zaczęłam czuć do niej coś więcej we wrześniu. Ostatnio myślę o niej bez przerwy, ale nie mam nawet z kim się o tym podzielić. Boję się reakcji kogokolwiek. Jej już szczególnie. Spędziłam z nią walentynki i były one najlepsze w moim życiu. Byłyśmy razem w kinie i oglądając film trzymałam głowę na jej ramieniu, pod koniec ona złapała mnie za rękę. Potem wracałyśmy do domu też za rękę. Ale ona chyba myśli, że podobają mi się tylko chłopcy. W sumie to logiczne, bo miałam tylko chłopaków i nigdy nikomu nie mówiłam, że jestem biseksualna. Już wcześniej podobały mi się różne dziewczyny, ale w żadnej się jeszcze nie zakochałam, Dzięki M. wszystko się zmieniło.
Bardzo chciałabym, żeby M. była szczęśliwa i umówiła się z tą koleżanką, ale jeszcze bardziej bym chciała, żeby była szczęśliwa ze mną.
Wy też tak macie, że pragniecie cudzego szczęścia bardziej niż waszego? Ja mam tak zawsze i już sama nie wiem, czy to jest dobre. Chyba na razie zadowolę się przyjaźnią, bo nie powinnam liczyć na cokolwiek innego.
Wasz głupek,
Allie c:
