Dzień dzisiaj rozpoczął się całkiem nieźle. Szczerze mówiąc, rano było całkiem fajnie. Niestety później poczułam się o wiele gorzej z powodu kontuzji. Potem znów było supcio, a na końcu totalna załamka.
Miałam dzisiaj zawody. Gdyby nie to, że nie miałam niczego przy sobie, to bym się pocięła. Zamiast tego rozdrapałam stare rany.
Życie jest tak bardzo niesprawiedliwe. Żyję moim sportem, to moje całe życie i połowę życia go uprawiam. Mimo to nic nie dostaję za swoją ciężką pracę. Marzę o wielu rzeczach i wyjazdach, obozach. Ciężko na to pracuję i nie zwalniam tempa. Nawet kontuzje i urazy nie przeszkadzają mi w treningach. Innymi słowy mówiąc, jest to całe moje życie. I tak na to, na co o co ja walczę, dostają osoby, którym się to nawet nie należy. Ba, jest im to kompletnie obojętne, czy będą gdzieś, czy nie. Dlaczego tak się dzieje? Bo liczy się wiek, a nie umiejętności i poświęcenie.
Zrezygnowałam dla sportu z zajęć z gitary i baletu, straciłam przyjaźnie i znajomych. Szczerze mówiąc czasami wątpię w to, czy jest jakiś sens w tym wszystkim. Niestety, za bardzo to kocham.
Ale za każdym razem przekonuję się jednak, że są ludzie, którym na mnie zależy. Dostałam dzisiaj totalny opierdol za taką błahą rzecz, rozryczałam się jak dawno nie ryczałam. Moja koleżanka okazała się prawdziwym skarbem, przytulała i uspokajała mnie, aż przestałam. Wiem, że zawsze mogę na niej polegać i zawsze będzie mnie wspierać.
Przyjaciele dodają nam siły, która jest potrzebna do codziennej walki z samym sobą.
Wystarczy, pa.
Al
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz